“Ik heb daar geen energie meer voor.”
Volgens mij is dat één van de populairste zinnen van deze tijd. En het zegt wat mij betreft ook veel over energie op de werkvloer.
En voordat LinkedIn ontploft: nee, ik heb het niet over mensen die ziek zijn of een zware periode doormaken. Daar heb ik het niet over.
Ik heb het over de rest van ons. Over al die momenten waarop we “geen energie” zeggen, terwijl we eigenlijk bedoelen: ik heb er gewoon geen zin in.
En eerlijk? Daar heb ik meer respect voor.
Zeg dan gewoon dat je geen zin hebt. Dat scheelt een hoop ingewikkelde verhalen.
Iedere maandag sporten we met collega’s. Vrijwillig. En geloof me, daar hoor ik zelden: “Ik heb geen zin.” Wel: “Ik ben moe.”, “Ik heb een lange dag gehad.” of “Ik heb eigenlijk geen energie meer.”
Grappig hoe “geen energie” ineens overal opduikt zodra iets een beetje ongemakkelijk wordt.
Ik geloof al heel lang niet meer dat energie iets is wat je eerst moet hébben. Je maakt het onderweg. Ik start regelmatig moe met sporten en kom energieker weer naar buiten. Niet omdat ik zo’n wandelende Duracell-batterij ben, maar omdat ik ooit ben gestopt met wachten tot ik ergens zin in had.
En dat geldt niet alleen voor sporten. Als ik de afgelopen twintig jaar had gewacht op motivatie, energie of het perfecte moment, had i4talent waarschijnlijk nooit bestaan.
Ik geloof sowieso niet zo in wachten. Niet op motivatie. Niet op energie. En al helemaal niet op het perfecte moment. Want dat perfecte moment heeft een bijzonder talent: het komt namelijk zelden opdagen.
Resultaten komen meestal van mensen die gewoon beginnen. Ook als ze geen zin hebben.
Misschien is dat ook wel waarom ik sporten met collega’s zo leuk vind. Niet omdat ik zo nodig iedereen fit wil krijgen (liefste wel trouwens 😉). Dat moeten mensen lekker zelf weten. Maar omdat je daar precies hetzelfde ziet als op de werkvloer.
De één zoekt een reden om te stoppen.
De ander zoekt een reden om tóch nog één keer te gaan.
Winnaars hebben een plan. Verliezers een excuus.
En nee, dat heeft niet met conditie te maken.
Dat heeft met mentaliteit te maken.
Diezelfde mentaliteit bepaalt uiteindelijk ook je cultuur. Niet die mooie kernwaarden op de muur. Niet die inspirerende heidag. Maar hoe mensen zich gedragen als het even tegenzit.
Dan zie je pas wie verantwoordelijkheid neemt.
En wie vooral heel goed kan uitleggen waarom iets niet lukt.
Misschien is dat een harde conclusie.
Prima.
Na ruim twintig jaar ondernemen geloof ik nog steeds dat je niet verantwoordelijk bent voor alles wat er op je pad komt.
Maar wél voor wat je ermee doet.
En voor de energie die je vervolgens meebrengt.
Danielle
Chief Pirate Officer
