“Het is goed gegaan.”
Ik hoor het vaak.
En eerlijk? Het zegt me steeds minder.
Niet omdat ik iets tegen goed werk heb. Afspraken nakomen, kwaliteit leveren, doen wat je belooft, dat is de basis. Maar te vaak blijft het daarbij. Project afgerond, klant tevreden, iedereen kan door.
En juist dan denk ik: wat is er nu echt gebeurd?
Want als niemand er later nog op terugkomt, als het geen ander gesprek oplevert, geen andere keuze, geen nieuwe beweging, dan was het misschien goed uitgevoerd, maar niet impactvol. Dan hebben we vooral binnen de veilige grenzen geopereerd.
En veilig is zelden de plek waar iets ontstaat dat ertoe doet.
Ik zie dat bij veel ondernemers en leiders. We zijn druk, we leveren, we lossen op. Maar ondertussen houden we elkaar ook comfortabel. We vermijden gedoe, kiezen de veilige route en noemen dat vervolgens “goed werk”.
Ik probeer me daar zelf continu op te blijven focussen: impact maken. Zakelijk én privé.
Twee weken geleden stond ik daarom aan de start van HYROX in Rotterdam. Terwijl ik geblesseerd was en eigenlijk iedereen zei: “dit moet je niet doen”.
Geen half werk, geen “we zien wel hoe het gaat”. Gewoon gaan, afzien, en jezelf dwingen om nét dat stapje extra te zetten als het zwaar wordt.
En juist daar zit het verschil. Niet in wat comfortabel voelt, maar in wat je opzoekt als het schuurt.
Impact ontstaat namelijk niet vanzelf. Zeker niet in plannen waar iedereen zich direct prettig bij voelt. Sterker nog: als iedereen het meteen een goed idee vindt, is het vaak niet scherp genoeg.
Dat was ook nooit hoe ik i4talent ben gestart. Het was geen plan waarvan iedereen zei: goed idee, vooral doen. Juist niet. Er zat twijfel op. Spanning. En precies daar zat ook het verschil.
Goed werk vraagt vakmanschap.
Impact vraagt lef.
Dat betekent dat je als leider soms het randje opzoekt. Dat je keuzes maakt die niet voor iedereen comfortabel zijn. Dat je benoemt wat beter moet, ook als dat spannender is dan aardig gevonden worden.
Bij i4talent bouwen we niet op “wel oké”. We bouwen op vakmanschap, energie en eigenaarschap. En dat vraagt dat je scherp blijft. Op elkaar, op kwaliteit en op de vraag of wat je doet ook echt iets verandert.
En dat begint bij mij.
Durf ik te zeggen dat iets niet goed genoeg is? Of kies ik voor rust en noem ik dat dan “het is goed gegaan”?
Want impact zie je pas achteraf. In gesprekken die blijven hangen. In keuzes die anders worden gemaakt.
En als niemand erover praat?
Dan was het niet goed genoeg.
Danielle
Chief Pirate Officer
